Share this...
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter

De kroning

“In 1980 werd Beatrix gekroond tot Koningin der Nederlanden. Zij gaf een feest voor alle Hagenaars om in te burgeren. Het werd werd groots gevierd in het toenmalig nog Nederlands Congresgebouw gevolgd door een concert door een concert in de Nieuwe Kerk op het Spui, toen dependance van het Nederlands Congresgebouw, van het Residentie orkest. Ik weet nog precies wat ze droeg. Ik was een van de personeelsleden. Het was een mooi begin van onze koningin om haar werk voor ons land te starten!”

Ingezonden door Clara Vlemmings

 

34 jaar technische dienst

“Ik ben 34 jaar werkzaam geweest bij de T.D. van het N.C.G dus veel meegemaakt. Veel uren maken tijdens het jazzfestival om het geheel gladjes te laten verlopen. Eurovisiesongfestival, waar een collega de hele uitzending onder de vloer heeft gelegen van het decor van Roland de Groot, om als er iets zou uitvallen, direct actie kon worden ondernomen. Circus in de Statenhal waar een nijlpaard aan de poten van de vloer was vastgelegd. De volgende morgen lag hij met een gedeelte van de vloer achter de deur naar de foyer van de centrale hal. Verbouwing van de PWA zaal. Alles was klaar, de zaal keurig schoongemaakt, dus kon in gebruik. Zet de ventilatie maar aan jongens. Ineens was het zicht verdwenen in de zaal. Een grote stofwolk, dus weer de schoonmaakdienst erin om alles weer te reinigen. In die 34 jaar veel in onregelmatige uren in de weer geweest om verstoppingen en overstromingen te lijf te gaan. Ik heb tot kort van mijn afscheid in 2002 met veel plezier gewerkt in het N.C.G. Het was mijn tweede huis. Ik zou nog uren kunnen vullen met verhalen. Geen dag was hetzelfde. Bij ons bij de TD stond de klant hoog in het vaandel. De tent moest draaien, dat was het belangrijkste.”

Ingezonden door Cor Baak

 

Een heerlijk ‘intiem’ modern gebouw

“Als tiener op de Johanna Westermanschool gingen wij, een stel meisjes, in een vrij uur of bij het uitvallen van een ‘tussenles’ naar het Congresgebouw. Daar een potje thee bestellen met twee tot drie kopjes omdat het anders zo duur was in het restaurant aan de wegkant van het gebouw (onder de tunnel door met de kunst van Karel Appel). Maar ook stiekem in de prins Willem Alexander zaal zitten en kijken naar de repetities voor de uitvoering van die avond. En dan stiekem terug zonder herrie te maken. Heel veel daar gezien ook later, North Sea Jazz Festival, Musicals, Muziek uitvoeringen, Schevenings toneel, evenementen, personeelsfeest Lucent Technologies. Het was zo’n heerlijk ‘intiem’ modern gebouw. Een leuke tijd om aan terug te denken.”

Ingezonden door Ilja Ressing-Van der Toorn

 

Alles is mogelijk in het Nederlands Congresgebouw Alles is mogelijk in het Nederlands Congres Gebouw De bovenstaande titel geldt ook zeer zeker voor het aangenomen personeel van de afdeling ‘Beeld, Belichting en Geluid’ (B.B.G.) Een bont gezelschap van 32 man en twee vrouwen die om verschillende redenen  eind zestiger jaren bij het Nederlands Congresgebouw (N.C.G.) terecht kwamen. Het ging in die tijd niet goed met de zalen in Den Haag, een grote brand verwoeste het gebouw Kunsten en Wetenschap aan de Zwarte weg, de Haagse Dierentuin aan de Koningskade moest plaats maken voor het Provinciehuis. Op Scheveningen was het niet beter gesteld met het Circusgebouw, Kurhaus en de Pier, alles was daar rijp voor de sloop. Zo kwam er van het Circusgebouw, de Dierentuin en Kunsten en Wetenschap een bont gezelschap personeel terecht bij het N.C.G. wat blijkt uit een aantal anekdoten uit die tijd.

Beeldracers De eerste verdieping van de Noordvleugel was met de lift alleen bereikbaar via de Sweelinck-zaal, zo kon het voorkomen dat er met materiaal van de zaal boven de bioscopen heen en weer moest worden gereden via de Sweelinck – zaal naar het hoofdgebouw. Aldus geschiede Berthus de Lange een geluidsmedewerker ging met een karretje vol audio-video materialen en zijn hoofd vol bedekt met tientallen zogenaamde oortjes en roepende ‘ouwe rommel’ door de zaal heen waar op dat moment net een vergadering bezig was.

Nog een beeldracer: In de Toneelzaal was er een serie kindervoorstellingen van drie op een dag. Een mannetje van de GOM schoonmaakdienst had iedere dag een vaste route om vuil op te halen zo ook die dag. Tot mijn verbazing loopt er opeens een mannetje met een blauwe vuilniszak dwars over het podium heen, niet in de gaten hebben dat er een voorstelling bezig is. Dit alles kon ik goed zien vanuit de lichtcabine achterin de zaal, waar ik werkzaam was.

De bloemetjes buiten zetten Zo waren er twee toneel-assistenten Evert van Deinum en Ruud van Diedenhoven die na de lunch op pad gingen naar de Frederik Hendrik laan om daar een plantengietertje te kopen voor de afdeling. We hebben hen beide niet meer teruggezien die dag.

Paardenstal op het zij toneel Ook hebben wij een aantal circusvoorstellingen gehad met levende dieren op het PWA – toneel.  Met onder meer een aantal paarden, die overnachten op het zij-toneel. Toen het circus weg was dreef de parketvloer op de urine van de paarden. De stank heeft er nog lang rond gehangen…

Zigeunerkampje op het parkeerterrein Het jaarlijks terugkerende jazzfestival was het mooiste evenement compleet met een klein woonwagenkampje op het parkeerterrein, waar het zigeunerorkest ‘la Romanderie’ bivakkeerde. De woonwagens  werden door de technische dienst voorzien van water en elektra.

Cowboys op de afdeling administratie Een ander groot spektakel was het Eurovisie songfestival wat wij toen twee keer achter elkaar hebben mogen organiseren. Doordat Israël ook mee deed waren er strenge beveiligingsmaatregelingen getroffen. Overal politie in het gebouw. Het was wel even schrikken toen er agenten met getrokken pistolen door de foyer van de PWA zaal rende naar de kantoren aan de Johan de Wit-laan. Er was daar met een pistool uit het raam geschoten, wat later ook bleek te kloppen. Het was echter geen echt vuurwapen maar een  alarmpistool, twee heren van de administratie zijn toen een aantal dagen geschorst.

Vette riool lucht in de PWA-zaal Een ander mooi verhaal is dat van ene Arie uit Scheveningen die iedere ochtend  eerst een duik in de Noordzee nam alvorens hij naar het NCG kwam om de  keukens nabij de Carrousel-zaal schoon te maken. Dit voerde hij altijd perfect uit, dit  tot ergernis van de technische dienst. Hij spoot met de brandslang op de tegelwanden waar de stop – contacten in zaten en kreeg hierdoor de nodige oplawaaien  en klaagde dan bij de technische dienst dat er stroom op de tegelwanden stond. Een verstopping kon hij ook goed oplossen, en trots heeft hij aan Cor Baak de loodgieter laten zien hoe hij met een zwaar stootijzer de afvoerleiding ontstopte. Cor was hier niet blij mee want Arie had met het stootijzer een gat geslagen in de gietijzeren rioolleiding ( ja toen werkte de afvoer prima) het begon daardoor flink te stinken in de PWA zaal met het gevolg dat we de brandweer om assistentie hebben moeten vragen om met grote pompen alle ondergelopen kelder ruimten leeg te pompen.

Geluidsinstallatie niet goed genoeg voor Charles Aznavour De eerste grote artiest die ik als belichter meemaakte was Charles Aznavour in de PWA zaal. Het begin van de voorstelling liep niet geheel vlekkeloos, dit kwam door een meningsgeschil tussen de zanger en het toenmalige hoofd van dienst van de afdeling Ton Breker. Deze laatste vond dat de zanger de geluidsinstallatie van de zaal moest gebruiken, Charles en zijn orkest hebben dat gedaan maar naar slechts één nummer vonden zij het geluid niet goed en dreigde de voorstelling te staken als de meegebrachte eigen geluidsinstallatie niet gebruikt mocht worden, de keuze was niet zo moeilijk. Het werd toch nog een geslaagd optreden van Charles Aznavour en zijn orkest.

Nieuw soort slagwerkstokje Bij het Residentie orkest was er een violiste die steevast door  toneelmeester Klaas Boon ‘Mien met het dubbele kruis’ werd genoemd, dit omdat zij altijd een grote crucifix om haar hals droeg. Tijdens een repetitie op het PWA toneel, gleed de stoel van ‘Mien’ van een podiumdeel af. De ongelukkige violiste viel boven op haar viool die daardoor in twee delen brak, waar op Klaas Boon riep ‘Misschien heeft een van de slagwerkers er nog wat aan.’ Een bekende uitspraak van Klaas Boon was ook ‘Sie moessen kein spechers auf laag wasser zoegen.’ Deze tekst riep hij altijd tegen het technisch personeel van Duitse opera en operette gezelschappen tijdens de opbouw van de decors.

Tien jarig bestaan van het Nederlands Congresgebouw Met een aantal touringcars naar Amsterdam gebracht waar het feest voor het personeel werd gevierd op de raderboot ‘Captain Peak’ Fantastisch avond geweest ook voor de partners die ook uitgenodigd waren Voor de burgerij werd er een kerstfeest georganiseerd. Om dit te promoten zijn er een aantal collega’s met mij in kerstman – tenue met de bedrijfswagen verschillende wijken in gegaan om flyers en mandarijntjes uit te delen.

Zangeres spoorloos De mezzosopraan Ingrid Steger van de Keulse Opera zorgde voor het zweet in de handen van onze artistiek directeur Max Helms en de regisseur van de Stedelijke Opera Mainz, Wolf Dieter Ludwig. Dat krijg je als de zangeres verdwenen is en de PWA zaal uitverkocht is, dus 2.000 opera liefhebbers wachten op aanvang van de voorstelling. Gelukkig was Max niet onbekend in de operawereld, ook zijn vrouw was immers een opera zangeres. Hij wist zich te herinneren dat er op vijf minuten lopen op de Prins Mauritslaan Marijke van der Lugt woonde, die de rol van Ortrud wel meer gezongen had. Die Marijke hebben ze weten te overhalen, om de rol te spelen en te zingen, zo nodig met de bladmuziek in handen.

Om het geheel nog dramatischer te maken ook ik ben ingevallen voor een collega die niet zoek was maar zich op het allerlaatste moment ziek melden. Mij is toen verzocht om achter de ‘Meister -Pult’ (hoofdlessenaar) plaats te nemen en de opera licht-technisch uit te voeren. Ondanks dit alles en met de geweldige inzet van Marijke van der Lugt  is het toch nog een geslaagde voorstelling geworden.

Ingezonden door Dick Gerritsen