Share this...
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter

11 juli 1997. Het North Sea Jazz festival. Mijn held Joshua Redman speelt op het dakterras, een plek die tijdens alle North Sea Jazzfestivals in Den Haag altijd de moeite van de klim langs ontelbaar veel traptreden de moeite waard was. Joshua wil beginnen en dan valt het licht uit. Iets van consternatie, maar niet bij Joshua. “I need no light, I can play (anytime)”en hij begint gewoon te spelen. Kort daarna doet alles het weer, het geluid en het licht en kunnen we zien wat hij staat te doen, maar het was even een adembenemend mooi moment van toewijding.

15 juli 2000 in de Prins Willem Alexanderzaal. In het kader van het North Sea Jazz Festival treedt Tony Bennett op met het Ralph Sharon quartet. De pianist Ralph Sharon is vanaf 1958 Bennett’s vaste begeleider. Het concert is afgelopen, er zijn drie, vier encores gezongen en gespeeld. De band verlaat het toneel en Tony Bennett stapt naar voren. Hij bedankt het publiek en vraagt om nog even te blijven zitten en dan zingt hij a capella en onversterkt ‘I left my heart in San Francisco’. Hij is tot op de achterste rij te horen (en misschien ook nog wel in de foyer). Het is muisstil. Iedereen is geroerd door dit onverwachte en spectaculaire einde van een prachtig optreden. Ik was erbij en bedankte Tony Bennett met alle andere aanwezigen met een staande ovatie.

19 november 2010 Meet The Future. Ik ben betrokken bij de milieubeweging en in die hoedanigheid aanwezig. Ik heb mijn zoon Benjamin (29) meegenomen. We volgen het programma en worden opeens verrast met een mystery guest. Neil Armstrong loopt het toneel op (hij zal worden geïnterviewd door Toine Huys). Maar voordat Toine ook maar een vraag kan stellen krijgt Neil Armstrong een daverend applaus van de zaal, waar overigens geen mens meer bij kon. Neil Armstrong, de eerste man op de maan, bij ons, we konden hem bijna aanraken. Benjamin en ik waren ontroerd, een magisch moment.

Neil vertelde dat wij geen idee hebben wat de toekomst ons brengt. Het is niet zo dat de toekomst zich laat voorspellen aan de hand van de huidige stand van zaken. Hij vertelde dat in 1939 op de wereldtentoonstelling in New York, de ruimtevaart als een onmogelijkheid was afgeschoten en was teruggebracht tot Jules Verne’s fantasieën. De mens zou nooit de dampkring kunnen verlaten.

IBM had nog steeds geen elektrische schrijfmachine, jaren later werd opeens het beroemde typbolletje geïntroduceerd, wat toen revolutionair was. De telefoon ging over van grote zalen met telefonisten die je verbonden door snoeren in gaten te steken naar een telefooncentrale van aanmerkelijk kleinere omvang. Voor de eerste computer was een enorme hall nodig, zo groot was ie.

Ontwikkelingen als internet waren nog niet eens fantasie. Dat je nu een hele encyclopedie kan versturen door een druk op een knopje en dat dan over de hele wereld, was allemaal nicht im Frage, niemand dacht daaraan. Later een paar mafkezen op een zolderkamertje die aan het experimenteren waren als Steve Jobs.en Steve Wozniak (oprichters van Apple) Steve Wozniak was overigens toen ook een van de sprekers. Neil wilde maar zeggen dat we open moesten staan voor alle mogelijke vernieuwingen, waarvan de meeste een vroege dood sterven en andere ons leven ingrijpend zullen veranderen.

Daarnaast trakteerde hij ons op een anekdote over zijn maanreis. Er waren onnoemelijk veel onzekerheden, één ervan was dat het niet duidelijk was of de oppervlakte van de maan hard of zacht was. Stel je voor dat hij het ruimtevaartuig (de Lunar) op de grond zette en de hele zaak in een soort van warme stroopwafel weg zou zakken.

Neil Armstrong toen al tachtig, maar zo vitaal en zo open-minded. Als ze hem zouden vragen voor een missie naar Mars, zou hij ja zeggen, maar……..er moesten wel heel veel boterhammen worden klaargemaakt, want het was een eindeloos lange reis (en als je er zou komen, moest je weer een paar jaar wachten om weer terug te kunnen reizen)

En dat allemaal in het gebouw dat nu ruim vijftig jaar zo’n belangrijke en vitale rol vervult in onze internationale stad. Ik kan er niet voorbij rijden of ik denk aan Joshua, Tony en Neil.

Ingezonden door Stef de Niet.